โรคไข้หวัด

การรักษา [ แก้ ] ยังไม่มียาหรือสมุนไพรใด ๆ ที่มีหลักฐานยืนยันได้ว่าสามารถลดระยะเวลาของการติดเชื้อได้ [38]  ดังนั้นการรักษาจึงประกอบด้วยการบรรเทาอาการ [39]  การพักผ่อนให้เพียงพอ ดื่มน้ำมาก ๆ เพื่อไม่ให้ร่างกายขาดน้ำ และกลั้วคอด้วยน้ำเกลืออุ่น เป็นวิธีรักษาแบบอนุรักษ์ที่สมเหตุสมผล [14]  อย่างไรก็ดี ประโยชน์ที่เห็นจากการรักษาเป็นผลมาจาก ปรากฏการณ์ยาหลอก เสียมาก [40] ตามอาการ [ แก้ ] การรักษาที่ช่วยบรรเทาอาการ รวมถึง  ยาระงับปวด และ ยาลดไข้  อย่าง ไอบูโปรเฟน [41] และ อะเซตามีโนเฟน/พาราเซตามอล [42]  หลักฐานมิได้แสดงว่า ยาแก้ไอ มีประสิทธิภาพมากกว่ายาลดไข้แต่อย่างใด [43]  และไม่แนะนำให้ใช้ในเด็กเพราะขาดหลักฐานสนับสนุนประสิทธิภาพและอาจเกิดอันตรายได้ [44] [45]  ในปี 2552 แคนาดาจำกัดการใช้ยาแก้ไอและหวัดโดยไม่มีใบสั่งยาจากแพทย์ในเด็กอายุหกปีหรือต่ำกว่า เนื่องจากความกังวลเกี่ยวกับความเสี่ยงและประโยชน์ที่ยังไม่มีข้อพิสูจน์ [44]  ในผู้ใหญ่ มีหลักฐานสนับสนุนการใช้ยาแก้ไอไม่เพียงพอ [46]  การใช้ เดกซ์โทรเมทอร์แฟน  (ยาแก้ไอชนิดหนึ่งหาซื้อโดยตร...

การวินิจฉัย [ แก้ ] การติดเชื้อไวรัสในทางเดินหายใจส่วนบนชนิดต่าง ๆ แยกได้คร่าว ๆ จากตำแหน่งของอาการ จมูกได้รับผลกระทบเป็นหลักในโรคหวัด ลำคอได้รับผลกระทบเป็นหลักในโรคคอหอยอักเสบ และปอดได้รับผลกระทบเป็นหลักในโรคหลอดลมอักเสบ [2]  กระนั้นบริเวณที่ได้รับผลกระทบอาจทับซ้อนกันอย่างมีนัยสำคัญและเกิดได้หลายบริเวณ [2]  บ่อยครั้ง โรคหวัดนิยามว่าเป็นจมูกอักเสบโดยมีปริมาณการอักเสบของลำคอต่าง ๆ กัน [32]  พบการวินิจฉัยด้วยตนเองประจำ [3]  แต่แทบไม่เคยมีการแยกแยะตัวกระทำไวรัสที่เกี่ยวข้องแท้จริง [32]  และโดยทั่วไปก็ไม่สามารถระบุประเภทของไวรัสจากอาการได้ [3] การป้องกัน [ แก้ ] มาตรการป้องกันการแพร่กระจายของไวรัสหวัดทางกายภาพดูเป็นมาตรการป้องกันโรคหวัดที่มีประสิทธิภาพเพียงอย่างเดียว [33]  มาตรการเหล่านี้ รวมถึง การล้างมือ และสวมหน้ากากอนามัย ในสิ่งแวดล้อมสาธารณสุข มีการใช้เสื้อกาวน์และถุงมือใช้แล้วทิ้ง [33]  ความพยายามอย่าง การกักกัน  เป็นไปไม่ได้เพราะโรคนั้นแพร่ไปทั่วและอาการไม่จำเพาะ  การให้วัคซีน นั้นยาก เพราะมีไวรัสหลายชนิดมาเกี่ยวข้องและเปลี่ยนแปลงอย...